Dit is de weblog van dag 4

Datum: 2010-05-01
Schrijver: Chris en Willy Koopman; Hendrik Jan en Judith de Groen

Om twee uur ’s nachts worden de mensen die de berg Horeb willen beklimmen met gebons op de deur gewekt. In Egypte is dan juist de zomertijd ingegaan. Eigenlijk is het nog maar één uur. Een kort nachtje dus! Na een hete kop koffie gaan we met de bus naar de voet van de berg Horeb bij het Catharina klooster. De bijna onvermijdelijke tassencontrole volgt ook hier. Voorzien van zaklampen vertrekken we met twee gidsen: één voorop en één achteraan als bezemwagen. Wie de klim te zwaar valt, kan de tocht vervolgen op een kameel.
 
Elke vijf minuten werd er wel een kameel aangeboden – tegen betaling natuurlijk. De spreuk: ‘voor niets gaat de zon op’ was hier niet van toepassing. Langzaam maar zeker klimmen we naar boven. Je kunt je nu een beetje voorstellen wat het voor de oude Mozes geweest moet zijn zo’n tocht.
 
De laatste stop voor de top is het ‘kamelenstation’. Acht mensen van onze groep besluiten vanaf dit punt de zonsopgang te bekijken. Dan volgt het zwaarste deel van het traject: plm. 700 treden naar de top. Vierentwintig mensen, waaronder onze twee herders, gaan verder. Halverwege moeten ze echter afhaken. Twaalf pelgrims halen de top en hebben een onvergetelijke ervaring! Daar zingen ze met vele anderen: ‘het ruime hemelrond’(Psalm 19). Allemaal hebben we de zon zien opgaan. Een bonte stoet, met een mix aan nationaliteiten daalt later de berg af. De hele groep mag gezond en we bij de bus aankomen. We besluiten dit stukje verslaglegging met de opmerking van Rinus: ‘dominee, nou is geen kansel meer te hoog voor je’.
 
N.B. wist u dat ….. kamelen, naast gras, ook gevoerd worden met stukken karton?
 
De lunch werd gebruikt in het Morgana restaurant met uitzicht op de golf van Aqaba. Een aantal van ons liep het strand op om foto’s te maken van de zee. We kwamen om kwart voor twee aan bij de terminal voor de veerboot naar Aqaba in Jordanië. Het was een chaotisch gebeuren, waarbij we haast moesten maken om in de wachtkamer te komen, waar we vervolgens tot kwart over vijf moesten wachten en dit zonder aankondiging. Ook met het vertrek sloeg de chaos toe. De koffers werden in een karretje geladen en wij in een bus die ons naar de veerboot bracht (500 meter). Daar werden we in het laadruim in het gelid gezet door de autoriteiten en mochten we onze paspoorten laten zien. Ons ticket werd afgegeven en we konden in een stoel gaan zitten op de veerboot.
 
Om kwart over zes vertrokken we uit Nuweiba-haven naar Aqaba in Jordanië. In Jordanië werden de formaliteiten effectiever uitgevoerd en konden we om negen uur de bus in. Door wat strubbelingen met de paspoorten vertrokken we om kwart voor tien naar het hotel. Daar stond de maaltijd klaar en na de maaltijd hebben we aan het eind van deze lange dag een korte dagsluiting gehouden die we natuurlijk beëindigden met het zingen van een psalm en tenslotte staande het Wilhelmus. Immers 30 april is het Koninginnedag.